"പ്രളയമുഖത്തെ ഫൈനുകൾ: തോൽക്കുന്നത് നിയമമല്ല, സാമാന്യയുക്തിയാണ്!"

“നിയമം പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിലാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്; എന്നാൽ നീതി പിറക്കുന്നത് സാഹചര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന വിവേകത്തിലാണ്.” സമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും ക്രമസമാധാനത്തിനും നിയമം അനിവാര്യമാണ്. അത് ലംഘിക്കുന്നവർക്കെതിരെ നടപടിയും വേണം. എന്നാൽ, എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരേ കർക്കശതയോടെ പ്രയോഗിക്കണമോ? അതോ സാഹചര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കി വിവേചനബുദ്ധിയോടെ തീരുമാനമെടുക്കണമോ? അടൂരിൽ അടുത്തിടെ നടന്ന സംഭവം നമ്മുടെ ഉദ്യോഗ വൃന്ദത്തിനും  ഭരണസംവിധാനങ്ങൾക്കും സമൂഹത്തിനും മുന്നിൽ ഉയർത്തുന്ന പ്രധാന ചോദ്യമിതാണ്.

ആറന്മുളയിലെ പ്രളയബാധിത മേഖലയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യജീവനെ രക്ഷിക്കാൻ പ്രയത്നിച്ച ഓഫ് റോഡ് ജീപ്പിന്, അധിക ലൈറ്റുകൾ ഘടിപ്പിച്ചെന്ന പേരിൽ മോട്ടോർ വാഹന വകുപ്പ് 5,200 രൂപ പിഴ ചുമത്തുകയും സംഭവം വലിയ പ്രതിഷേധത്തിന് വഴിവെക്കുകയും, തുടർന്ന് വകുപ്പുതല അന്വേഷണത്തിന് ഉത്തരവിടുകയും ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥനെ സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തത് ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ്. ഈ വിവാദത്തിന്റെ കാതൽ പിഴത്തുകയല്ല. നിയമലംഘനം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന ചർച്ചയുമല്ല. ഒരു ദുരന്തമുഖത്ത് നിയമം നടപ്പാക്കുമ്പോൾ സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള വിവേകം ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പ്രകടിപ്പിച്ചോ എന്നതാണ് യഥാർഥ ചോദ്യം.

ഓഫ് റോഡ് വാഹനങ്ങൾ ചെയ്തത് ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ

ഓഫ് റോഡ് വാഹനങ്ങൾ ചിലർ വിനോദത്തിനും അനാവശ്യമായി ഒച്ച കൂട്ടിയും കണ്ണടിച്ചു പോകുന്ന ലൈറ്റ് ഘടിപ്പിച്ചും   മോഡിഫിക്കേഷനുകളെ ദുരുപയോഗം ചെയ്തും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന ഇത്തരം നിയമലംഘനങ്ങൾക്കെതിരെ കർശന നടപടി വേണമെന്നതിൽ ആർക്കും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമില്ല.

പക്ഷേ, കേരളം കണ്ട മഹാപ്രളയങ്ങളിലും ഉരുൾപൊട്ടലുകളിലും മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യവും നാം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സാധാരണ വാഹനങ്ങൾക്കോ ആംബുലൻസുകൾക്കോ പോലും എത്താൻ കഴിയാത്ത ചെളിപ്പാടങ്ങളിലേക്കും പ്രളയജലത്തിലേക്കും കുന്നിൻപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും പലപ്പോഴും ഇത്തരം ഓഫ് റോഡ് വാഹനങ്ങളാണ് എത്തുന്നത്. സ്വന്തം വാഹനവും ഇന്ധനവും സമയവും ചെലവഴിച്ച്, അപരിചിതരായ മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ സന്നദ്ധരായി ഇറങ്ങുന്നവരാണ് അവയുടെ സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിക്കുന്നത്. അത്തരമൊരു അടിയന്തര സാഹചര്യത്തിലാണ് അടൂരിലും മോട്ടോർ വാഹന വകുപ്പിന്റെ നടപടി ഉണ്ടായത്.

ചോദ്യം നിയമത്തോടല്ല; സമയത്തോടാണ്

ആ വാഹനം നിയമത്തെ വെല്ലുവിളിക്കാനോ പ്രദർശനത്തിനോ എത്തിയതല്ലെന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥന് അറിയാമായിരുന്നു. അത് രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, “ആദ്യം ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കൂ; തുടർന്ന് നിയമപരമായ പരിശോധനകൾ നടത്താം” എന്ന ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഔദ്യോഗിക വിവേകം പോലും ആ നിമിഷത്തിൽ പ്രകടമായില്ല. അതാണ് ഈ സംഭവത്തിന്റെ യഥാർഥ ദൗർഭാഗ്യം.

ദുരന്തസമയത്ത് നിയമം നടപ്പാക്കുന്നതിന് രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളുണ്ട് — അടിയന്തര സാഹചര്യം കൈകാര്യം ചെയ്യുക, തുടർന്ന് നിയമപരമായ പരിശോധന നടത്തുക. ഈ ക്രമം തിരിച്ചറിയാതെ പോകുമ്പോഴാണ് നിയമം തന്നെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന് തടസ്സമായി മാറുന്നത്.

നിയമം നടപ്പാക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന് വിവേചനാധികാരം എന്നത് നിയമത്തെ അവഗണിക്കാനുള്ള അധികാരമല്ല; നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് മുൻഗണന നിശ്ചയിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

സംഭവം അറിഞ്ഞയുടൻ ആറന്മുള എം.എൽ.എ അബിൻ വർക്കി ഗതാഗത മന്ത്രിയെ നേരിട്ട് വിളിച്ച് പ്രതിഷേധം അറിയിക്കുകയും പരാതി നൽകുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് എം.എൽ.എയുടെ നിർദേശപ്രകാരം യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് പ്രവർത്തകർ പിഴത്തുക അടച്ച് വാഹനം ദുരിതാശ്വാസ ദൗത്യത്തിനായി വിട്ടയക്കാനുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. ശക്തമായ ജനരോഷവും ജനപ്രതിനിധിയുടെ ഇടപെടലും കണക്കിലെടുത്താണ് വകുപ്പ് അടിയന്തര അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥനെ സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തത്.

തുടർന്ന് ദുരന്തസമയങ്ങളിൽ രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തടസ്സമാകുന്ന രീതിയിലുള്ള ഇടപെടലുകൾ ഒഴിവാക്കണമെന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് കർശന നിർദേശം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവം ഒരു വ്യക്തിയുടെ വീഴ്ചയായി മാത്രം കാണേണ്ടതല്ല; ഭരണസംവിധാനത്തിനാകെ ലഭിച്ച ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

അഞ്ച് മിനിറ്റിന് ചിലപ്പോൾ ഒരു ജീവന്റെ വിലയുണ്ട്

പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾ സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളല്ല. അവിടെ ഓരോ നിമിഷവും നിർണായകമാണ്. അഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ താമസം പോലും ചിലപ്പോൾ ജീവനും മരണത്തിനുമിടയിലെ അകലമായി മാറാം. അത്തരം സമയങ്ങളിൽ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന് പോകുന്നതോ രക്ഷപ്രവർത്തനം കഴിഞ്ഞു പോകുന്നതോ ആയ ഒരു വാഹനത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി നടപടികളിലേക്ക് കടക്കുന്നത് നിയമപരമായി ന്യായമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, അത് സമയോചിതമായ തീരുമാനമായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാകില്ല.

നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യരാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്; മനുഷ്യജീവനെ സംരക്ഷിക്കാനാണ് അവയുടെ ലക്ഷ്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അസാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിയമം നടപ്പാക്കുന്നവർക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം, സാഹചര്യത്തെ മനസ്സിലാക്കി വിവേകപൂർവമായ തീരുമാനമെടുക്കുക എന്നതാണ്. ദുരന്തമുഖത്ത് നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രം പോരാ; അതിന്റെ ലക്ഷ്യവും ഓർമിക്കപ്പെടണം.

തിരിച്ചറിയേണ്ടത് ലൈറ്റുകളെയല്ല, ലക്ഷ്യത്തെയാണ്

നിയമത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ കർക്കശതയിൽ മാത്രമല്ല; സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കി നീതി ഉറപ്പാക്കാനുള്ള വിവേകത്തിലുമാണ്. പ്രളയജലത്തിൽ കുടുങ്ങിയ മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കാൻ പായുന്ന ഒരു വാഹനത്തെ കണ്ടാൽ ആദ്യം തിരിച്ചറിയേണ്ടത് അതിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ലൈറ്റുകളെയല്ല, അതിന് പിന്നിലെ ലക്ഷ്യത്തെയാണ്.

നിയമം ഒരിക്കലും ശത്രുവല്ല. എന്നാൽ നിയമം നടപ്പാക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ സാമാന്യയുക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത് സമൂഹത്തിന് ആശ്വാസമല്ല, തടസ്സമായി മാറും. കാരണം, ചില പ്രത്യേക നിമിഷങ്ങളിൽ നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്കൊപ്പം അതിന്റെ ലക്ഷ്യവും സാഹചര്യത്തിന്റെ അടിയന്തരതയും മനസ്സിലാക്കുന്ന വിവേകത്തിനും തുല്യപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ദുരന്തമുഖത്ത് നിയമം നടപ്പാക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലൊന്ന്, നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും സാഹചര്യത്തിന്റെ അടിയന്തരതയും ഒരുപോലെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകമാണ്.

നിയമം ക്രമസമാധാനത്തിനുള്ളതാണ്; ദുരന്തമുഖത്തെ അടിയന്തര രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തടസ്സമാകാനല്ല എന്നൊക്കെ ഇത്തരക്കാർ എന്നു പഠിക്കാനാണ്. അടൂരിലെ സംഭവം, ഇത്തരം അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിയമത്തിനൊപ്പം സാമാന്യയുക്തിക്കും പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.