NH 66: വികസനത്തിന്റെ വില ജനങ്ങൾ മാത്രം നൽകേണ്ടതുണ്ടോ?

കാസർകോട്: കേരളത്തിന്റെ ഗതാഗതരംഗത്ത് വലിയ മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്ന പദ്ധതിയാണ് ദേശീയപാത 66. കാസർകോട് മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ ആറുവരിപ്പാതയായി ദേശീയപാത വികസിക്കുമ്പോൾ യാത്രാസമയം കുറയുമെന്നും ഗതാഗതക്കുരുക്ക് കുറയുമെന്നും റോഡ് സുരക്ഷ മെച്ചപ്പെടുമെന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാം. കേരളത്തിന്റെ വ്യവസായ, വ്യാപാര മേഖലകൾക്കും പുതിയ ദേശീയപാത വലിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കും. എന്നാൽ ഈ വികസനത്തിനൊപ്പം സാധാരണക്കാരന്റെ മുന്നിൽ ഉയരുന്ന മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്. ഈ വികസനത്തിന് ജനങ്ങൾ നൽകേണ്ട വില എത്രയായിരിക്കും?

കാസർകോട് മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഭാവിയിൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ടോൾ ഏകദേശം ₹3,000 വരെ എത്താമെന്ന കണക്കുകൾ പുറത്തുവരുന്നുണ്ട്. ഇത് അന്തിമമായി വിജ്ഞാപനം ചെയ്ത നിരക്കല്ലെങ്കിലും, അത്തരമൊരു നിരക്ക് യാഥാർഥ്യമായാൽ പോയിവരാൻ ടോൾ മാത്രം ഏകദേശം ₹6,000 നൽകേണ്ടിവരും. സാധാരണക്കാരന്റെ കുടുംബബജറ്റിൽ ഇത് ചെറിയ തുകയല്ല. റോഡ് വികസനം യാത്ര എളുപ്പമാക്കുമ്പോൾ അതേ യാത്രയുടെ സാമ്പത്തികഭാരം വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നത് എത്രത്തോളം ന്യായമാണ് എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായും ഉയരും.

2024ലെ ലഭ്യമായ കണക്കുകൾ പ്രകാരം കാസർകോട്–തിരുവനന്തപുരം യാത്രയിൽ വിവിധ ടോൾ പ്ലാസകളിലായി ഒരു വശത്തേക്ക് ഏകദേശം ₹1,650 ആയിരുന്നു ടോൾ. ഇത് ഏകദേശം ₹3,000ലേക്ക് ഉയർന്നാൽ ഒറ്റയാത്രയിൽ തന്നെ ഏകദേശം ₹1,350 അധികം നൽകേണ്ടിവരും. അതായത് ഒരു കുടുംബം കാസർകോട് നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോയി തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ ടോൾ ഇനത്തിൽ മാത്രം ഏകദേശം ₹6,000 ചെലവാക്കേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടാകാം.

ഇവിടെ ടോൾ മാത്രമല്ല പ്രശ്നം. കാസർകോട്–തിരുവനന്തപുരം ദൂരം ഏകദേശം 550 മുതൽ 560 കിലോമീറ്റർ വരെയാണ്. ഒരു ലിറ്ററിൽ 10 കിലോമീറ്റർ മൈലേജ് ലഭിക്കുന്ന കാറിന് ഒരു വശത്തേക്ക് ഏകദേശം 56 ലിറ്റർ ഇന്ധനം ആവശ്യമായി വരും. 12 കിലോമീറ്റർ മൈലേജ് ലഭിക്കുന്ന കാറിന് ഏകദേശം 47 ലിറ്ററും. നിലവിലെ ഇന്ധനവില കണക്കിലെടുത്താൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ഏകദേശം ₹4,800 മുതൽ ₹6,400 വരെ ഇന്ധനച്ചെലവ് വരാം. അതിലേക്ക് ഏകദേശം ₹3,000 ടോൾ കൂടി ചേർത്താൽ ഒരു വശത്തേക്കുള്ള കാർ യാത്രയ്ക്ക് ഏകദേശം ₹7,800 മുതൽ ₹9,400 വരെ ചെലവാകാം. പോയിവരുമ്പോൾ ഈ തുക ഏകദേശം ₹15,600 മുതൽ ₹18,800 വരെ എത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്. ഭക്ഷണം, പാർക്കിങ്, വാഹനത്തിന്റെ തേയ്മാനം, സർവീസ് തുടങ്ങിയ ചെലവുകൾ ഇതിന് പുറമെയാണ്.

അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരും. ഒറ്റയ്ക്ക് കാസർകോട് നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം കാറിൽ പോകുന്നതാണോ സാമ്പത്തികമായി ലാഭകരം, അതോ ട്രെയിനിൽ പോകുന്നതാണോ? ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ മുൻകൂട്ടി ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്താൽ വിമാനയാത്രയുടെ നിരക്കും കാറിന്റെ ഇന്ധനം–ടോൾ ചെലവിനോട് അടുത്തെത്തുന്ന സ്ഥിതിയുണ്ടാകാം. അതായത് ആറുവരിപ്പാത യാത്ര വേഗത്തിലാക്കുമ്പോഴും യാത്രയുടെ ചെലവ് കുറയണമെന്നില്ല.

ഇതിലും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ടോൾ വർധനയ്ക്ക് പറയുന്ന കാരണങ്ങളാണ്. ദേശീയപാത നിർമാണച്ചെലവ് വർധിച്ചുവെന്നും നിർമാണ സാമഗ്രികളുടെ വില ഉയർന്നുവെന്നും പദ്ധതിക്ക് കാലതാമസം നേരിട്ടുവെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാണ് അധിക ചെലവിന്റെ കണക്കുകൾ മുന്നോട്ടുവരുന്നത്. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നിർമാണം വൈകിയാൽ അതിന്റെ വിലയും ജനങ്ങൾ തന്നെ നൽകണമോ?

ഒരു വലിയ പദ്ധതി ഏറ്റെടുക്കുന്ന നിർമാണ കമ്പനികൾക്ക് സമയപരിധിയും കരാർ വ്യവസ്ഥകളും ഉണ്ടാകും. നിശ്ചയിച്ച സമയത്തിനുള്ളിൽ നിർമാണം പൂർത്തിയാക്കേണ്ടത് അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. നിർമാണം വൈകുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ചെലവ് വർധിച്ചാൽ, അതിന്റെ മുഴുവൻ ബാധ്യതയും ടോൾ വർധനയിലൂടെ റോഡ് ഉപയോഗിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ മേൽ ചുമത്തുന്നത് എത്രത്തോളം നീതിയുക്തമാണ്? കാലതാമസത്തിന് ആരാണ് ഉത്തരവാദികൾ? കരാർ വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കാത്ത പക്ഷം കമ്പനികൾക്കെതിരെ പിഴയോ മറ്റ് നടപടികളോ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അധിക ചെലവിന്റെ ഒരു ഭാഗമെങ്കിലും ഉത്തരവാദികളായ കമ്പനികളിൽ നിന്ന് ഈടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അതോ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള മാർഗമായി ടോൾ വർധിപ്പിച്ച് ആ പണം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിരിച്ചെടുക്കുകയാണോ?

നിർമാണ കമ്പനിയുടെ കാലതാമസത്തിന് സാധാരണക്കാരൻ എന്തിന് പണം നൽകണം? എന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണ് ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നത്.

നിർമാണ സാമഗ്രികളുടെ വില വർധിച്ചതും പദ്ധതിയുടെ ചെലവ് ഉയരാനുള്ള കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. സിമന്റ്, സ്റ്റീൽ, ബിറ്റുമിൻ തുടങ്ങിയ വസ്തുക്കളുടെ വില ഉയരുന്നത് തീർച്ചയായും നിർമാണച്ചെലവിനെ ബാധിക്കും. എന്നാൽ ഇത്തരം വിലവർധനയുടെ ആഘാതം കുറയ്ക്കാനും പദ്ധതി സമയബന്ധിതമായി പൂർത്തിയാക്കാനും സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങൾ എന്ത് നടപടികളാണ് സ്വീകരിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പദ്ധതിയുടെ കാലതാമസം നിയന്ത്രിക്കാനായിരുന്നോ? ചെലവ് നിയന്ത്രിക്കാൻ ശക്തമായ സാമ്പത്തിക മേൽനോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നോ? സമയബന്ധിതമായ ഇടപെടലുകളിലൂടെ അധിക ചെലവ് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകാതെ ചെലവ് കൂടിയെന്ന് പറഞ്ഞ് അതിന്റെ ഭാരം ജനങ്ങളുടെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാകുമോ എന്നതാണ് പ്രധാന വിഷയം.

വിലവർധനയ്ക്ക് ആഗോളവും ദേശീയവുമായ നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ട് നിർമാണ സാമഗ്രികളുടെ വിലവർധനയ്ക്ക് മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും സർക്കാരിനാണെന്ന് ഏകപക്ഷീയമായി പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ വിലവർധനയും പദ്ധതി വൈകുന്നതും മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന അധിക ബാധ്യത എത്രത്തോളം സർക്കാർ സംവിധാനത്തിന്റെയും കരാർ സംവിധാനത്തിന്റെയും കാര്യക്ഷമതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് എന്നത് പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കണക്കുകൾ തുറന്നുവെക്കേണ്ടതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ അനിവാര്യമാണ്.

ടോൾ പിരിവ് ദേശീയപാതയുടെ ഉപയോഗത്തിനുള്ള ഉപയോക്തൃഫീസാണ്. നല്ല റോഡ് ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് ന്യായമായ ഫീസ് നൽകുന്നതിനെ ആരും എതിർക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ആ ഫീസ് സാധാരണക്കാരന് താങ്ങാനാകാത്ത നിലയിലേക്ക് ഉയരുമ്പോഴാണ് പ്രതിഷേധം ഉയരുന്നത്. ഒരു കുടുംബം കാസർകോട് നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോയിവരുമ്പോൾ ടോൾ മാത്രം ഏകദേശം ₹6,000 നൽകേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായാൽ അത് വെറും റോഡ് ഉപയോഗത്തിന്റെ ഫീസായി മാത്രം കാണാനാകുമോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരും.

വികസനം എന്ന വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നില്ല.

കേരളത്തിന് മികച്ച ദേശീയപാത വേണം. ആറുവരിപ്പാത വേണം. സുരക്ഷിതമായ യാത്ര വേണം. യാത്രാസമയം കുറയണം. വ്യവസായത്തിനും വ്യാപാരത്തിനും ഗതാഗതത്തിനും പുതിയ പാതയുടെ ഗുണം ലഭിക്കണം. എന്നാൽ വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഓരോ അധിക ചെലവും ഒടുവിൽ ടോൾ വഴി ജനങ്ങളുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഈടാക്കുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന ചർച്ചയും അതോടൊപ്പം നടക്കണം.

പ്രത്യേകിച്ച് നിർമാണത്തിലെ കാലതാമസവും ചെലവ് വർധനയും ജനങ്ങളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന സമീപനമാണ് പ്രതിഷേധത്തിന് ഇടയാക്കുന്നത്. പദ്ധതി വൈകിയാൽ ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേത്, ചെലവ് കൂടിയാൽ പണം ആരാണ് നൽകേണ്ടത്, ടോൾ എത്രകാലം പിരിക്കും, നിർമാണച്ചെലവ് തിരിച്ചുപിടിച്ച ശേഷവും ടോൾ തുടരുമോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ സർക്കാർ വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകണം.

ടോൾ നിരക്ക് ഉയർത്തുന്നതിന് മുമ്പ് NH 66 നിർമാണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചെലവ് എത്രയാണെന്നും ആദ്യം കണക്കാക്കിയ ചെലവും ഇപ്പോഴത്തെ ചെലവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എത്രയാണെന്നും ജനങ്ങൾ അറിയണം. നിർമാണം വൈകിയതിലൂടെ ഉണ്ടായ അധിക ചെലവ് എത്രയാണെന്നും അതിന് ഉത്തരവാദികളായവരിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും തുക ഈടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്നും വ്യക്തമാക്കണം. ടോൾ പിരിവിലൂടെ എത്ര വരുമാനം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, എത്ര വർഷം ടോൾ പിരിക്കും, നിർമാണച്ചെലവ് തിരിച്ചുപിടിച്ച ശേഷം ടോൾ തുടരുമോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലും സുതാര്യത വേണം.

ടോൾ കുറയ്ക്കണമെന്ന ആവശ്യം അതുകൊണ്ടുതന്നെ ന്യായമായ ജനകീയ ആവശ്യമാണ്. നിലവിലെ ടോൾ നിരക്ക് കുറയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം ഭാവിയിൽ ഓരോ ചെലവ് വർധനയ്ക്കും ടോൾ വർധിപ്പിക്കുന്ന നയം പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. നിർമാണ കമ്പനികളുടെ വീഴ്ചയോ പദ്ധതിയിലെ കാലതാമസമോ സാമ്പത്തിക മാനേജ്മെന്റിലെ പാളിച്ചകളോ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ മുഴുവൻ ബിൽ ജനങ്ങളുടെ കൈയിൽ കൊടുക്കുന്ന രീതി അവസാനിപ്പിക്കണം.

NH 66 കേരളത്തിന് ആവശ്യമാണ്. അതിന്റെ വികസനത്തെ ആരും എതിർക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ വികസനം ജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്; ജനങ്ങൾ വികസനത്തിന്റെ ചെലവ് വഹിക്കാൻ മാത്രം ഉള്ളവരല്ല.

നല്ല റോഡ് വേണം. വേഗത്തിലുള്ള യാത്ര വേണം. സുരക്ഷിതമായ യാത്ര വേണം. എന്നാൽ ആ റോഡിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യാൻ സാധാരണക്കാരന് താങ്ങാനാകാത്ത തുക നൽകേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

നിർമാണത്തിലെ കാലതാമസത്തിന്റെ വില ജനങ്ങൾ എന്തിന് നൽകണം? നിർമാണച്ചെലവ് കൂടിയതിന്റെ മുഴുവൻ ബാധ്യത ജനങ്ങളുടെ പോക്കറ്റിൽ എന്തിന് ഇടണം?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി സർക്കാർ നൽകേണ്ട സമയമാണിത്.

NH 66 കേരളത്തിന്റെ യാത്രാദിശ മാറ്റട്ടെ. പക്ഷേ ആ മാറ്റത്തിന്റെ വില സാധാരണക്കാരന്റെ യാത്രാബജറ്റ് തകർത്തുകൊണ്ടാകരുത്.